صدا مىكند . چون ايستادم رسيد و چند ليره به من داد . من تعجب كردم كه چرا با وجود اين پولها اينقدر سخت‌گذران مىكند و موضوع را به پدرم گفتم . پدرم گفت شيخ از اين پولها خيلى به احتياط استفاده و تصرف مىنمايد . اين است نمونهء زندگى عالم پرهيزگار . شيخ در 1311 مرحوم و در صحن مقدس مدفون شد . مير غازى حسين لكهنوى ( ص 208 - ص 154 چاپ اول ) نام صحيح او اعجاز حسين است پسر محمد قلى بن محمد حسين بن حامد حسين بن زين العابدين نيشابورى ، از اولاد مير سيد شرف الدين نيشابورى كه در زمان هلاكو از ايران به هند مهاجرت كرد . وى در 21 رجب 1240 به دنيا آمد و در هفدهم شوال 1286 درگذشت و گويند حديث را جز بر كاغذى كه ساخت شيعهء هند بود نمىنوشت و با برادرش در كار تأليف و تصنيف شركت داشت . حاج سيد محمد مهدى قزوينى ( ص 209 - ص 155 چاپ اول ) پسر سيد حسين بن احمد بن حسين بن ميرزا ابو القاسم حسينى قزوينى . پنج پسر از او مىشناسيم : سيد محمد و سيد حسين و ميرزا جعفر . ميرزا جعفر كه كنيه‌اش ابو الهادى بود از شاگردان پدر خود و شيخ انصارى و فاضل ايروانى بود و به اجتهاد رسيد و در زمان حيات پدر در اول محرم 1297 يا 1298 در حله وفات يافت و در نجف مدفون شد . سيد محمد نيز مقيم نجف بود و پس از فوت پدرش به اصرار مردم در حله در 1313 به آنجا رفت و تا 1335 زنده بود . جد اينها سيد احمد نخستين كسى است كه از قزوين به نجف مهاجرت كرد و خود سيد مهدى در بيست سالگى بدرجه اجتهاد رسيد و از شاگردان شيخ انصارى و ميرزاى شيرازى بود . تأليفات او را تا بيست و چهار جلد نوشته‌اند ( ريحانة الادب چ 2 ج 3 ص 448 - 455 و 456 ) . به دو پسر ديگرش آقا ميرزا صالح و آقا سيد محمد على هم در همين كتاب اشاره شده است . ( ص 213 ) آقا سيد محمد باقر قزوينى ( ص 209 - ص 155 چاپ اول ) ابن احمد الحسينى القزوينى متوفى شب عرفه 1246 بعد از نماز عشا به طاعون .